ทรรศนะเกี่ยวกับมาตรฐานการจัดการสื่อ กรณีศึกษาประเทศไทย เปรียบเทียบกับประเทศในกลุ่มภูมิภาคอาเซียนและประเทศในกลุ่มยุโรป

สังคมความรู้ หมายถึง สังคมซึ่งใช้ความรู้เป็นทรัพยากรในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ นำความรู้ไปพัฒนาอย่างต่อเนื่องวิวัฒนาการการพัฒนาการเขียนในยุคต่างๆ ในอดีตทำให้เกิดการเรียนรู้จนถึงปัจจุบันสู่การใช้การสื่อสารทางอินเทอร์เน็ตเป็นสถิติที่สูง ทำให้ต้องมีการบริหารจัดการ และกำหนดมาตรฐานสื่อขึ้นเพื่อให้ผู้ใช้ได้เข้าถึงได้สูงสุด

มาตรฐานการจัดการสื่อของประเทศไทยยังถือเป็นเรื่องที่ต้องแก้ไขโดยด่วน สื่อประเทศไทยยังต้องได้รับการจัดการอีกมาก เนื่องจากประเทศไทยมีระบบการปกครองแบบประชาธิปไตย ซึ่งประชาชนมีสิทธิเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น ประชาชนสามารถแสดงความคิดเห็นต่อข่าวสารบ้านเมือง ได้อย่างไม่จำกัด โดยเฉพาะปัจจุบันสื่อสังคมออนไลน์มีอิทธิพลและมีบทบาทต่อชีวิตของมนุษย์ในปัจจุบันเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของ การเมือง เศรษฐกิจ บันเทิง สื่อเข้ามามีบทบาทในการเผยแพร่เป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นในรูปของสื่อมวลชน สื่อออนไลน์ และข้อมูลข่าวสารที่ได้รับมา ก็ถูกเผยแพร่ออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่มีการกรองข้อมูลหรือข่าวสารให้ดีก่อน ส่งผลให้ผู้รับสารหรือประชาชนได้รับข่าวสารบางเรื่องที่มีความบิดเบือนไปจากเดิม เป็นผลเสียให้แก่บุคคลในข่าวหรือต่อสถาบันต่าง ๆ ภายในประเทศอีกด้วย อีกทั้งข่าวที่เผยแพร่ออกไปยังไม่ได้หยุดพียงแค่ในประเทศไทยเท่านั้น ยังถูกเผยแพร่ออกไปยังประเทศอื่น ๆ โดยที่ต่างประเทศสามารถเข้าถึงข้อมูลและข่าวสารของประเทศไทยได้อย่างง่ายดาย ส่งผลเสียให้มีข้อมูลรั่วไหลอาจเกิดผลเสียภายในประเทศได้อีกด้วยไม่ได้มีเพียงในประเทศไทยแต่ยังรวมไปถึงประเทศเพื่อนบ้านในประชาคมอาเซียนบางประเทศที่ปกครองโดยระบอบประชาธิปไตย เช่นเดียวกับประเทศเมียนมาร์ รัฐบาลเปิดให้สื่อมวลชน ประชาชนมีสิทธิเสรีภาพมากขึ้นเปิดพื้นที่ให้เสนอข่าวได้อย่างเสรี มาเลเซีย สื่อถูกพัฒนาไปตามเทคโนโลยี นำเสนอข้อมูลข่าวสารอย่างตรงไปตรงมา เป็นที่นิยมของประชาชนแต่บางประเทศการจัดการสื่อยังถูกจำกัดสิทธิการใช้งาน การเข้าถึง เช่น กัมพูชา ลาว และเวียดนาม สื่ออยู่ภายใต้นโยบายของพรรคคอมมิวนิสต์ แต่ช่วงหลัง ๆ สื่อถูกผ่อนปรนในการนำเสนอข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับการคอร์รัปชั่นของข้าราชการระดับสูง สื่อนำเสนอข้อมูลเกี่ยวกับการทำงานปัญหาของรัฐบาลได้มากขึ้น ในประเทศฟิลิปปินส์ และอินโดนีเซีย มาตรฐานการจัดการสื่อยังเป็นเรื่องที่ต้องเป็นห่วง เนื่องจากในสองประเทศนี้ยังต้องกำกับดูแลในเรื่องของเนื้อหาข้อมูลข่าวสารที่เป็นเท็จ พาดพิงความเสียหายต่อชื่อเสียงของบุคคลและสถาบันคล้ายกันกับของประเทศไทย แต่ยังเน้นการใช้สื่อและเทคโนโลยีเพื่อการศึกษามาเป็นอันดับแรก ส่วนประเทศบรูไน สื่อยังอยู่ในการบริหารของรัฐหรือพูดอีกนัยคือ สื่อยังอยู่ในกำมือของรัฐบาล เป็นกระบอกเสียงให้รัฐบาล หากหน่วยงานใดได้สัมปทานไปดำเนินการก็ต้องตกอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของรัฐบาลอย่างใกล้ชิด ส่วนมาตรฐานการจัดการสื่อประเทศในกลุ่มยุโรปนั้น ในกลุ่มประเทศยุโรปโดยรวมมีความสามารถที่จะกำหนด ลักษณะขอบเขต การเข้าถึง ประเมิน บูรณาการใช้สื่อได้อย่างมีประสิทธิภาพ เพื่อให้บรรลุ วัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้ เข้าใจเศรษฐกิจ กฎหมาย และสังคมที่แวดล้อมสื่อรวมทั้งผลที่เกิด จากการใช้การเข้าถึงสื่ออย่างถูกต้องทั้งทางจริยธรรมและกฎหมาย อย่างไรก็ตามประเทศไทยจำเป็นที่จะต้องพัฒนาสภาผู้บริโภคสื่อภาคประชาชน เพื่อทำหน้าที่หลักในการร่วมพิจารณาและจัดทำข้อเสนอแนะในนามของประชาชนในการจัดทำกฎหมาย นโยบายที่เอื้อต่อการคุ้มครองผู้บริโภคสื่อ โดยเฉพาะเด็ก เยาวชน ทั้งนี้ พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ ประเทศไทยควรดำเนินการภายใต้พันธะกรณีอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็กในการคุ้มครองสื่อที่ไม่เหมาะหรือเป็นอันตรายต่อเด็กและเยาวชน